

D4376

།དད་པས་འདི་བསྡེབས་བསོད་ནམས་ཀྱིས། །འགྲོ་ཀུན་སྲིད་པ་ཡོངས་སྤོང་ཞིང་། །བསམ་གཏན་བདེ་ལ་རྟེན་བྱེད་དེ། །རྟག་ཏུ་གཞན་དོན་མོས་པར་ཤོག་།བསམ་གཏན་ལ་འཇུག་པ་བསྡུས་པ་རྫོགས་སོ།། །།[]སེམས་ཀྱི་ཉམས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་ པར་བྱའོ།།དེ་ལ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་དང་། མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། དེ་ལ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་བཤད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་བརྒྱད་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ན་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་བརྒྱད་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་དང་། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། གཙོ་ཆེར་སྤྱི་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། །བྱེ་བྲག་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བྱེ་བྲག་ལ་གཞག་པར་བྱ་བ་དང་། དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་མི་གཏང་བ་དང་། བསྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པར་བྱ་བ་དང་། རྒྱུ་ཆོས་དེ་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་སྟེ་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་བ་དང་། མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ནི་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་དང་། འདོད་པ་ཆུང་བ་དང་། ཆོག་ཤེས་པ་དང་། བྱ་བ་མང་པོ་སྤང་བ་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བ་དང་། འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤང་བའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་རྒྱུད་ལ་ལྡན་པར་བྱའོ། །དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ ལ་དམིགས་པ་གཏོད་པ་ཡིན་ན་དབྱིབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ནི་སྟོད་སྨད་ལ་སོགས་པའི་བྱེ་བྲག་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་།ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ནི་ཁ་དོག་རྣམ་པ་བཞི་ལས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཙོ་ཆེར་སྤྱི་ལ་བསྒོམ་པར་བྱ་ཞིང་། བྱེ་བྲག་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བྱེ་བྲག་ལ་ གཞག་པར་བྱ་བ་ནི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་སྐུ་རྫོགས་པའི་ངོ་བོ་སྤྱི་ལ་སེམས་གཏད་པར་བྱ་སྟེ།དེ་ལྟར་གཏད་ཙམ་ན་རྫོགས་པ་མི་སྣང་བར་བྱེ་བྲག་ཕྱོགས་འགའ་སྣང་ན་ཇི་ཙམ་སྣང་གི་བར་དུ་བྱེ་བྲག་དེ་ལ་སེམས་གཏད་པར་བྱའོ།
以信心撰写此文所获功德，愿一切众生完全远离轮回，依止禅定之乐，恒常发愿利益他人。《禅定略论》终。

以下是藏文的完整中文直译：

现在略述一些心的体验。
关于有相瑜伽和无相瑜伽两种，就有相瑜伽而言，若具足并了知八法，则可专注于有相所缘。八法是：具足止观六因、了知形色相、主要修习总相直至安住于别相、修习极其明显的所缘、不为掉举和昏沉所转、把握修习适度、依六法修习后了知生起心的四重次第、在第三重时不随五种不定。
关于具足止观六因：住于顺适处所、少欲、知足、断除诸多琐事、守持清净戒律、断除贪欲等分别念。了知止观六因后应使自心具足。
关于了知形色相：若专注于如来身相，则应了知上身下身等各部分形状差别，并应了知四种色相中实际所显现的颜色。
关于主要修习总相直至安住于别相：了知形色相后，修习时应专注于圆满身相的总体。如此专注时，若不显现圆满而显现某些部分，则应专注于所显现的部分直至显现为止。

།དེ་བས་ན་གཙོ་ཆེར་སྤྱི་ལ་བསྒོམ་ པར་བྱ་ཞིང་བྱེ་བྲག་ལ་གནས་ཀྱི་བར་དུ་བྱེ་བྲག་ལ་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་དམིགས་པར་བྱ་བའམ། མདུན་དུ་བཞག་ནས་དུས་རྟག་ཏུ་ཧར་སྒོམ་བྱེད་པའམ། །སྐུའི་བྱེ་བྲག་རིམ་གྱིས་ཡིད་ལ་བྱེད་པའམ། བྱེ་བྲག་ཕྱོགས་འགའ་ལ་མི་སྣང་བ་བཞིན་དུ་དོན་དང་ཆེད་དུ་གཏོད་པ་ནི་ དམིགས་པ་མྱུར་དུ་མི་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།།དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་གཙོ་ཆེར་སྤྱི་ལ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡོད་དོ་སྙམ་པ་དང་། གནག་ཡོ་རེ་བ་ཙམ་དང་། རབ་རིབ་ཙམ་དུ་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིས་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་བས་ན་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བྱིང་རྒོད་ཀྱི་དབང་དུ་གཏང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྒོམ་པའི་དུས་ན་བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་བཏང་ནས་བསྒོམ་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་བས་ན་ བྱིང་ན་གཟེངས་བསྟོད་ཅིང་རྒོད་ན་བླན་པར་བྱའོ།།སྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པར་བྱ་བ་ནི་ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་ལས་རབ་ཀྱིས་ནི་ཉིན་གྱི་བཞི་ཆ་མཚན་གྱི་བཞི་ཆ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཉིན་གྱི་བཞི་ཆ་ནི་ཐུན་བཞིའམ་ལྔ་བསྒོམ་པར་བྱ། མཚན་གྱི་བཞི་ཆ་ནི་སྲོད་ཐོ་རངས་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འབྲིང་གིས་ནི་ཉིན་འབའ་ཞིག་གི་ བཞི་ཆ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ།མཚན་གྱི་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞག་ཅིང་ཉིན་བར་གྱི་བཞི་ཆ་ལ་ཐུན་ལྔའམ་དྲུག་ཏུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཐ་མས་ནི་ཉིན་འབའ་ཞིག་གི་ལྔ་ཆའམ་དྲུག་ཆའམ། བདུན་ཆ་ཙམ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ་མཚན་མོ་བཏང་སྙོམས་སུ་གཞག་ཅིང་། ཁམས་ཐ་མས་ཀྱང་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་དུ་ཤེས་པར་ བྱས་ནས་ཉིན་གྱི་ལྔ་ཆ་དང་དྲུག་ཆ་དང་བདུན་ཆ་ལ་ཐུན་དྲུག་གམ་བདུན་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།དེ་ལ་བསྒོམ་པའི་དུས་ནི་ཐུང་ལ་མི་བསྒོམ་པའི་དུས་ནི་རིང་བས་དམིགས་པ་གཏད་དུ་མི་འདོད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ན། སྒོམ་པ་ཡུན་ཐུང་ཡང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་བག་ཆགས་འཇོག་ནུས་པར་འགྱུར་ལ་མི་ སྒོམ་པའི་དུས་རིང་ཡང་གཡེལ་བ་གཞན་མ་བྱས་པས་སྔ་མའི་བག་ཆགས་ཀྱང་མཐུ་ཆུང་བར་མི་འགྱུར་ལ་སྒོམ་པ་ཡུན་ཐུང་བའི་དབང་གིས་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ནས་ནུས་པ་ཆེ་བར་གྱུར་ནས།ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པ་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ།

因此，应当主要修习总相，直至安住于别相时才安住于别相。若不如此而作为所缘，或置于面前而一直强行修习，或次第作意身相的各部分，或刻意专注于某些不显现的部分，应知这些都是难以迅速获得所缘的原因。
关于修习极其明显的所缘：在主要修习总相时，不应仅仅想着"有"，或只是模糊朦胧地修习，而是应当通过极其明显地修习形色相的特征，以此力量使后来的所缘变得极其明显。因此应当修习极其明显的所缘。
关于不为掉举和昏沉所转：在修习极其明显所缘时，不应任其为昏沉掉举二者所转而修习。因此，昏沉时应当提振，掉举时应当收摄。
关于把握修习适度：就上中下三种根器而言，上等者应修习昼四分之一、夜四分之一。昼四分之一即修习四或五座，夜四分之一即修习初夜和后夜。中等者仅修习白天四分之一，夜间保持舍心，白天四分之一分为五或六座修习。下等者仅修习白天五分之一或六分之一或七分之一，夜间保持舍心。下等根器者也应了知上中下三个层次，在白天五分之一、六分之一或七分之一中分六或七座修习。
若想："修习时间短而不修习时间长，将无法专注所缘"，虽修习时间短暂，但由极其明显的力量能够留下习气，虽不修习时间较长，但因未做其他放逸之事，前面的习气也不会减弱。由于修习时间短暂，心相续中生起大力，通过极其明显地修习的力量，将迅速获得专注所

།རྒྱུ་ ཆོས་དེ་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་སྟེ་ཆོས་དྲུག་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་དྲུག་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ནས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་སེམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞི་འབྱུང་སྟེ།མུ་དང་པོ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ཀྱང་དམིགས་ པར་བྱ་བ་མི་སྣང་ལ།རྩོལ་བ་ཞན་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་དམིགས་པར་བྱ་བ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །མུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ན་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་སྣང་ལ། གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །མུ་གསུམ་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ན་སྣང་ལ། ཞན་དུ་ བསྒོམས་ན་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།མུ་བཞི་པ་ནི་མུ་གསུམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྣང་ལ་ཐུན་རྐྱང་པར་ཡང་ནུས། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཉིས་དང་བྲལ་ཞིང་མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་ནི་རྒོད་པ་རྒྱུན་ཆགས་དང་། བྱིང་བ་ཤས་ཆེ་ བ་ཡིན་ལ།མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་ནི་ཚོར་བ་དགའ་བ་དེའི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་དང་། ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཆོས་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི། མུ་དང་པོ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྣང་ལ། གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ ཏུ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།མུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་མུ་དང་པོ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྣང་བའི་གྲངས་ནི་མང་ལ། མི་སྣང་བའི་གྲངས་ནི་ཉུང་བ་ཡིན་ནོ། །མུ་གསུམ་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉི་ག་ལ་ཡང་སྣང་ལ། གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྩོལ་བ་ཞན་ དུ་བསྒོམས་ན་མི་སྣང་བ་ཡང་ཡིན་ལ་ཡང་ན་ཁ་ཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་ལྔར་སྣང་སྟེ།མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་ནི་དབྱིབས་མ་ངེས་པ་དང་། ཁ་དོག་མ་ངེས་པ་དང་། ཁ་དོག་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་དང་། གྲངས་མ་ངེས་པ་དང་། ཆེ་ཆུང་མ་ངེས་པའོ། །དེ་ལ་དབྱིབས་མ་ངེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུའི་དབྱིབས་ དང་།ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་མཆོད་རྟེན་གྱི་དབྱིབས་འདྲ་བ་དང་། ཟླུམ་ཟླུམ་པོ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་མ་ངེས་པ་ནི་སེར་པོར་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་དཀར་པོ་དང་སྔོན་པོ་ལྟ་བུར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །ཁ་དོག་འབའ་ཞིག་སྣང་བ་ནི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་བཅས་པར་འདོད་པ་ལས་དབྱིབས་མེད་པར་ཁ་ དོག་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།གྲངས་མ་ངེས་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བ་གཅིག་ཁོ་ནར་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་ལྔ་འམ་དྲུག་ཏུ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།

将这六种因法置于心中修习后，应当了知果位心生起的次第有四种情况。六法即是：具足止观六因等六法，了知并具足这些后，以修习力而生起心的四种次第。
第一种情况是：无论用强力或微弱的精进修习，所缘境都不显现。
第二种情况是：用强力精进修习时，在某些时候显现，而在某些时候无论强弱精进都不显现。
第三种情况是：用强力精进修习时显现，用微弱精进修习时不显现。
第四种情况是较第三种更为殊胜：无论强弱精进都能显现，且能够单独持续。远离两种不顺法，具足三种顺法。不顺法是相续掉举和严重昏沉；三种顺法是与喜受相应、与止相应。
又应了知将六法置于心中修习后，心的生起次第有四种情况：第一种情况是无论强弱精进都能显现，而在某些时候强弱精进都不显现。
第二种情况较第一种殊胜：无论强弱精进都能显现的次数较多，不显现的次数较少。
第三种情况是无论强弱精进都能显现，而在某些时候用微弱精进修习则不显现。或者就某些情况而言，有五种不定相：形状不定、颜色不定、仅显现颜色、数量不定、大小不定。
其中，形状不定是：欲见如来身相形色时，却显现如塔形或圆形。颜色不定是：欲见黄色时，却显现白色或蓝色。仅显现颜色是：欲见具有形状和颜色的特征时，却无形状只显现颜色。数量不定是：欲见唯一所缘境时，却显现五个或六个。

།ཆེ་ཆུང་མ་ངེས་པ་ནི་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཆེ་བ་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་ཆུང་བ་སྣང་བའམ་ཆུང་བ་སྣང་བར་འདོད་པ་ལ་ཆེ་བ་སྣང་བ་ལྟ་བུའོ། །རྟག་པའི་དོན་མི་སྣང་བར་མི་རྟག་པའི་དོན་སྣང་བའི་ཕྱིར་ མ་ངེས་པ་ཞེས་བྱའོ།།མུ་བཞི་བ་ནི་མུ་གསུམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་སྣང་ལ། ཐུན་རྒྱང་པར་ཡང་ནུས། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཉིས་དང་འབྲལ་ཞིང་མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་གི་ ཚེ་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་སྣང་།ཐུན་རྐྱང་བར་ཡང་མི་ནུས། རེས་སྣང་རེས་མི་སྣང་བ་ཡིན་པས་འབྲངས་ཀྱང་བུལ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་སྔར་བཏགས་པའི་དོན་ལ་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་སྒོམ་ཞིང་བསྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པར་བྱས་ན་དམིགས་པ་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ཚེ་མ་ངེས་པ་ལྔའི་རྗེས་སུ་ འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ།།མུ་བཞི་བའི་དུས་སུ་ནི་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་ལྔ་སྣང་བར་གྱུར་ཀྱང་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་ལྡན་པས་འབྲངས་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དེ། ཕྱིས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་སྣང་བར་ཡང་འགྱུར་རོ། །ཡང་ན་ཆོས་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མི་ འབྱུང་བར་ཅིག་ཅར་སལ་གྱིས་འབྱུང་སྟེ།ཐུན་དང་པོའམ་ཞག་དྲུག་གམ་བདུན་གྱི་བར་ལ་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་ཅིག་ཅར་སལ་གྱིས་སྣང་བར་འགྱུར་ནས་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བའམ། ཡང་ན་ཐུན་མི་རིང་བ་ཙམ་དུ་སྣང་བར་གྱུར་ནས་ཉིན་མཚན་གཉིས་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཡང་ཕྱིས་ཅིག་ཅར་ སེལ་གྱིས་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་གི་མཚན་ཉིད་གསལ་བར་གྱུར་ནས་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་རིམ་གྱིས་པའམ། ཅིག་ཅར་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་བཞི་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་སྣང་བ་དང་། ཐུན་རྐྱང་བར་ ནུས་པ་དང་།མི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཉིས་དང་བྲལ་བ་དང་། མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་ནི་རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རབ་ནི་མིག་གིས་མཐོང་བ་ལས་གསལ་བར་ང་རྒྱལ་སྐྱེ་བ་དང་། འབྲིང་ནི་མིག་གིས་མཐོང་བ་ཙམ་དུ་ང་རྒྱལ་སྐྱེ་བ་དང་། ཐ་མ་ ནི་ཡིད་ལ་གསལ་བའོ།།རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཤེས་ནས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་དུས་སུ་གང་སྣང་ཡང་ཆོག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བརྟེན་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ན་ཁམས་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། ཕྱིས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ།

大小不定是：欲见大的所缘境时显现小的，或欲见小的所缘境时显现大的。因为不显现常的意义而显现无常的意义，故称为不定。
第四种情况较第三种更为殊胜：无论强弱精进都能显现，且能够单独持续。远离两种不顺法，具足三种顺法。
在第三阶段时不应追随五种不定相，因为当时无论强弱精进都不显现，也不能单独持续，时显时隐，即使追随也无益处。因此，若对先前所缘境以强力精进修习并把握修习程度，则能迅速获得所缘，故此时不应追随五种不定相。
在第四阶段时，即使显现五种不定相，因具足欲专注所缘的特征，即使追随也无过失，之后将如所欲般显现。
或者，将六法置于心中修习后，心的生起次第不是渐次出现而是骤然生起：在第一座或六七天之内，形状和颜色的特征会骤然清晰显现而成为所欲专注的对象；或者在短暂时间内显现后，经过两三天昼夜消失，之后又会骤然清晰显现形状和颜色的特征，成为所欲专注的对象。
对于渐次或骤然所缘境欲专注的特征，若具足四法则为欲专注所缘。四法是：无论强弱精进都能显现、能够单独持续、远离两种不顺法、具足三种顺法。
欲专注所缘的清晰程度应知有上中下三种：上等是生起比眼见更清晰的慢心，中等是生起如眼见般的慢心，下等是意识清晰。
了知上中下后，在欲专注所缘时，对任何显现都应知足，若行依止仪轨则不会身体不适，之后也不会退失。

།རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཤེས་ཀྱང་འབྲིང་དང་ཐ་མས་ཆོག་མ་ཤེས་ན་ཅི་གསལ་དུ་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ཤིང་ བརྟན་པའི་ཆོ་ག་མ་བྱས་པས་ཁམས་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དང་།ཕྱིས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་དང་། ཐོས་པ་མང་ཉུང་དང་། ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལ་རིམ་གྱིས་པ་དང་། ཅིག་ཅར་བ་དང་། གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལས་གང་འབྱུང་མ་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཅིག་ཅར་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། ཆོས་དྲུག་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་བདུན་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་དང་། སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་གཉིས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་ཆོས་བརྒྱད་དང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས ན་ཆོས་བརྒྱད་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ནི་རྫོགས་ལ་གཏད་དུ་མི་འདོད་པའི་སྐྱོན་རྣམས་ནི་རྣམ་པར་གཅད་པ་ཡིན་ནོ།།དེ་ལ་མཚན་མ་དང་བཅས་པའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་དམིགས་པ་གཏད་དུ་འདོད་ནས་མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། མཚན་མ་མེད་པའི་རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ ན་ཡང་ཆོས་བརྒྱད་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ན་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ།ཆོས་བརྒྱད་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་པར་བྱ་བ་དང་། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། དམིགས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་དང་། བྱིང་རྒོད་གཉིས་ཀྱི་དབང་ དུ་མི་གཏང་བར་བྱ་བ་དང་།བསྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པར་བྱ་བ་དང་། རྒྱུ་ཆོས་དེ་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་རིག་པར་བྱ་བ་དང་། མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་དྲུག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའོ། །དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ ནི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་དོན་དམ་པར་རང་བཞིན་མེད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།།མི་རྟོག་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་རྣམ་པ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི་མཚན་མ་དང་བཅས་པ་ བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ནི།སྐུའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་གསལ་བར་བསྒོམ་པ་ཡིན་ལ་མཚན་མ་མེད་པ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ནི། ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པའོ།

虽然了知上中下，但若不知以中下为满足，而以强力精进追求清晰，且未行依止仪轨，则会身体不适，之后也会退失。
应当了知根器利钝、闻法多少、体质上中下与渐次、骤然、清晰程度上中下的不定显现。
就骤然而言，具足六法则成为欲专注所缘；就心生起第一次第而言，具足七法则成为欲专注所缘；就心生起第二次第而言，具足八法则成为欲专注所缘。因此，若了知并具足八法，则圆满欲专注所缘之因，并断除不欲专注之过。
对于有相瑜伽，欲专注所缘后应修习无相瑜伽。就无相瑜伽而言，若了知并具足八法则成为欲专注所缘。八法是：具足止观六因、如实了知法性、修习无分别、修习极其清晰的所缘、不为沉掉二者所转、把握修习程度、将此六法置于心中修习后应了知心生起次第的四种情况、在第三阶段时不应追随六种不定相。
其中，如实了知法性是：了知世俗谛如幻，胜义谛无自性。
修习无分别是：因为胜义中一切法离八种戏论边，故应修习无所执著。
修习极其清晰的所缘是：在修习有相时，应清晰修习身相的颜色与形状；在修习无相时，应极其清晰地修习无所执著的特征。

།མཚན་མ་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ནི། མཚན་མ་ནི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡང་རགས་པ་ཡིན་ལ། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མངོན་སུམ་དུ་ བྱས་པས་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡང་ཡུལ་ཅན་ཤུགས་ཀྱིས་གསལ་བར་འགྱུར་ཏེ།ཤུགས་ཀྱིས་གསལ་བར་གྱུར་བ་དེས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བར་འགྱུར་རོ། །མཚན་མ་མེད་པའི་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ནི་ཤེས་པ་མ་བསྒྲིམས་ པར་ཞན་པ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་དོན་དམ་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་ཟབ་ཅིང་རྟོགས་པར་དཀའ་ལ།སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བློ་དང་ལྡན་པས་ཀྱང་སྔར་མངོན་སུམ་དུ་མ་བྱས་པས་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡུལ་ཅན་ཤུགས་ཀྱིས་གསལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཤེས་པ་གཟེངས་བསྟོད་ཅིང་གསལ་བར་ བྱས་ནས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཕྱིས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་བས་ན་སེམས་རྩོལ་བ་ཞན་པ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ནི་མྱུར་དུ་དམིགས་པ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་སྒོམ་པ་ལ་སྐྱེད་བྱུང་ན་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་མཐུ་ཆུང་ཞིང་ཤེས་པའི་རྒྱུད་གསལ་ བ་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེ་བས་ན་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བྱས་ནས་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །བསྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་པ་ནི་གོང་དུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །རྒྱུ་ཆོས་དེ་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་ བཞིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་མུ་དང་པོ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་སྣང་བ་ཡིན་ནོ།།མུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ན་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་ པ་ཡིན་ནོ།།མུ་གསུམ་པ་ལ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་བསྒོམས་ན་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྩོལ་བ་གཞན་དུ་བསྒོམས་ན་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །མུ་བཞི་པ་ནི་མུ་གསུམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་གནས་ལ།ཐུན་རྐྱང་བར་ཡང་ནུས། མི་མཐུན་པའི་ཆོས་གཉིས་དང་བྲལ་ཞིང་མཐུན་པའི་ཆོས་གསུམ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ།

在修习有相时，相的自性本是粗显的，由于凡夫从无始以来已经现前经验过，故在修习时所缘境自然清晰显现。由于这种自然清晰显现，以极其清晰修习色相与形状特征的力量，之后色相与形状将极其清晰地显现。
在修习无相时，若心识松弛薄弱而无所执著，因为胜义中一切法离八种戏论边而深奥难解，且具凡夫智慧者也未曾现前经验过，故修习时所缘境不会自然清晰显现。因此，应当提振并明显化心识，以极其清晰修习无所执著的力量，之后将极其清晰地体验。因此，心力松弛而无所执著不会迅速获得所缘。即便修习有所生起，也将体验到无所执著力量微弱且心续不清明的特征。因此，应当使心续极其清明，而后极其清晰地修习所缘。
把握修习程度应如前所述了知。
将此六法置于心中修习后，应了知心生起次第的四种情况：第一阶段中，无论用强力或微弱的精进，都完全不显现无分别的自性。第二阶段中，以强力精进修习时，无分别的自性稍微安住，而在某些时候，无论用强力或微弱的精进，都完全不安住于无分别的自性。第三阶段中，以强力精进修习时，无分别的自性稍微安住，而在某些时候，以其他方式精进修习时，完全不安住于无分别的自性。第四阶段较第三阶段殊胜，无论用强力或微弱的精进，都安住于无分别的自性，且能持续坐禅，远离二种违品法，具足三种顺品法。

།ཡང་ན་རྒྱུ་ཆོས་དྲུག་ཡིད་ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས་འབྲས་བུ་སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་མུ་བཞིར་ཤེས་པར་བྱ་བ་ནི་མུ་དང་པོ་ནི་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།མུ་གཉིས་པ་ནི་མུ་དང་པོ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འགྱུར་ཏེ། རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་པའི་དུས་ནི་གྲངས་མང་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་རྩོལ་ བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཡང་མི་གནས་པ་ཡིན་ནོ།།མུ་གསུམ་པ་ལ་རྩོལ་བ་དྲག་ཞན་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་གནས་ལ་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྩོལ་བ་ཞན་དུ་བསྒོམས་ཡང་མི་རྟོག་པའི་ངོ་བོར་ཅུང་ཟད་ཙམ་དུ་མི་གནས་པ་ཡིན་ལ། ཡང་ཁ་ཅིག་གི་དབང་དུ་བྱས་ན་མི་ རྟོག་པའི་ངོ་བོར་མི་གནས་པའི་མ་ངེས་པ་དྲུག་སྣང་སྟེ།དྲུག་ནི་ཁ་དོག་བཞི་དང་ནམ་མཁའ་དང་། ནམ་མཁའ་ས་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །མུ་བཞི་པ་ནི་མུ་གསུམ་པ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་ཏེ། ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ནོ། །མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་ ཆོས་ཐམས་ཅད་དོན་དམ་པར་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པ་ནི་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་ནོ།།མ་ངེས་པ་དྲུག་ལྟར་སྣང་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་ཤེས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་བས་ན་དེའི་ཚེ་མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་མ་ངེས་པ་རྣམ་པ་དྲུག་གི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཡང་ན་ཆོས་དྲུག་ཡིད་ ལ་བཞག་ནས་བསྒོམས་པས།སེམས་ཀྱི་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་བཞིར་མི་འབྱུང་བར་ཅིག་ཅར་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐུན་དང་པོའམ། ཞག་དྲུག་བདུན་གྱི་བར་དུ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ནས་གཏད་དུ་འདོད་པའམ། ཡང་ན་ཐུན་མི་རིང་བ་ཙམ་དུ་ཅིག་ཅར་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་འགྱུར་ནས་ཉིན་མཚན་གཉིས་གསུམ་གྱི་བར་དུ་ ཡང་ཉམས་པར་འགྱུར་ཞིང་།ཡང་ཕྱིས་ཅིག་ཅར་ཡང་མི་འཛིན་པར་གྱུར་ནས་གཏད་དུ་འདོད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་རིམ་གྱིས་པའམ་ཅིག་ཅར་བའི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ནོ། །དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་ནི་རབ་འབྲིང་ཐ་མར་ཤེས་པར་ བྱ་སྟེ།རབ་ནི་མི་རྟོག་པའི་མཐུ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ལ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ། །འབྲིང་ནི་མི་རྟོག་པའི་མཐུ་ཡང་འབྲིང་ལ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཀྱང་གསལ་བ་འབྲིང་ཙམ་དུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཐ་མ་ནི་མི་རྟོག་པའི་མཐུ་ཡང་ཆུང་ལ་ཤེས་པའི་རྒྱུད་ཀྱང་སྔ་མ་བས་ཅུང་ཟད་ཙམ་མི་གསལ་བ་ཡིན་ནོ།

或者，将六种因法置于心中修习后，应了知心生起次第的四种情况：第一阶段中，无论用强力或微弱的精进，都稍微安住于无分别的自性，而在某些时候，无论用强力或微弱的精进，都完全不安住于无分别的自性。第二阶段较第一阶段殊胜，无论用强力或微弱的精进，安住于无分别自性的时间较多，而在某些时候，无论用强力或微弱的精进，都完全不安住于无分别的自性。
第三阶段中，无论用强力或微弱的精进，都稍微安住于无分别的自性，而在某些时候，即使以微弱精进修习，也不稍微安住于无分别的自性。另就某些情况而言，会出现六种不定于无分别自性的情况，即：四种颜色、虚空、以及虚空连同方位。第四阶段较第三阶段殊胜，具足四法的特征。
第三阶段时不应随顺六种不定相，因为一切法胜义中离八种戏论边，故无所执著是正确的认知。如六种不定相般显现的认知是颠倒认知，因此应知在第三阶段时不应随顺六种不定相。
或者，将六法置于心中修习后，心的生起不经四个次第，而是顿时成为无所执著：或者在第一座或六七天内成为无所执著而达到稳固，或者在较短的座期内顿时成为无所执著，而后在两三昼夜间又退失，之后再次顿时成为无所执著而达到稳固。
无论是渐次还是顿时，达到稳固的特征都是具足四法。达到稳固的明晰程度应知有上中下三等：上等是无分别的力量极大且心续极其清明；中等是无分别的力量中等且心续保持中等清明；下等是无分别的力量微小且心续较前稍不清明。

།རབ་འབྲིང་ ཐ་མར་ཤེས་ནས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པའི་དུས་སུ་གང་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་ཆོག་ཤེས་པར་བྱས་ནས་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་བྱས་ན་ཁམས་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་།ཕྱིས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །འབྲིང་དང་ཐ་མས་ཆོག་མ་ཤེས་ནས་རྩོལ་བ་དྲག་ཏུ་ཅིར་ཡང་མི་འཛིན་པར་བསྒོམས་ཤིང་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་མ་བྱས་ པས་ཁམས་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དང་།ཕྱིས་ཉམས་པར་འགྱུར་རོ། །དབང་པོ་རྣོ་རྟུལ་དང་། ཐོས་པ་ཆེ་ཆུང་དང་། ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལ་རིམ་གྱིས་པ་དང་། ཅིག་ཅར་བ་དང་། གསལ་བའི་བྱེ་བྲག་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་ལས་གང་འབྱུང་མ་ངེས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་ཆོས་བརྒྱད་ཤེས་ཤིང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་བསྒོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་གྱུར་ན་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་ནི་ཆོས་བཞིའི་དབང་གིས་བྱེ་བྲག་དགུར་ཤེས་ན་སྐྱོན་སྤངས་ཤིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པས་ཕྱིས་མི་ཉམས་པར་འགྱུར་ཏེ་དེ་ལ་ཆོས་བཞི་ནི་ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་དང་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་མི་བདེ་བ་མེད་པ་དང་།ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བ་དང་། རབ་འབྲིང་ཐ་ མ་མི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཆེར་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ།།དེ་བྱེ་བྲག་དགུ་ནི་རབ་ལ་གསུམ། འབྲིང་ལ་གསུམ། ཐ་མ་ལ་གསུམ་མོ། །དེ་ལ་རབ་གསུམ་ནི་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་ཡེ་མི་བདེ་བ་མེད་ན་ཉིན་མཚན་དྲུག་ཏུ་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །རབ་དེ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་ བར་གྱུར་ན་ཉིན་མཚན་བཞིར་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།རབ་དེ་ཆེར་མི་བདེ་བར་གྱུར་པ་དང་། དམིགས་པ་དུས་མཚུངས་སུ་སྣང་ན་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་བྱ་མི་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །འབྲིང་ལ་གསུམ་ནི། དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ། ཡེ་མི་བདེ་བ་མེད་ན་ཉིན་མཚན་བཞིར་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། ། འབྲིང་དེ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བར་གྱུར་ན་ཉིན་མཚན་གཉིས་སུ་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འབྲིང་དེ་ཆེར་མི་བདེ་བར་གྱུར་པ་དང་དམིགས་པ་དུས་མཚུངས་སུ་སྣང་ན་བརྟན་པའི་ཆོ་ག་ཡེ་མི་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཆོས་བཞིའི་དབང་གིས་ཁམས་ཐ་མ་ལ་གསུམ་ནི་ཁམས་ཐ་མ་དེ་དམིགས་པ ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་བྱེད་པའི་དུས་སུ་མི་བདེ་བ་ཡེ་མེད་ན་ཉིན་མཚན་གཉིས་སུ་ཅི་ནུས་སུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ།།ཁམས་ཐ་མ་དེ་ཅུང་ཟད་མི་བདེ་བར་གྱུར་ན་སྔ་སོའི་བསྒོམས་པ་ཙམ་ཉིན་མཚན་གཉིས་ནས་གསུམ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཁམས་ཐ་མ་དེ་ཆེར་མི་བདེ་བར་གྱུར་པ་དང་དམིགས་པ་དུས་མཚུངས་སུ་སྣང་ན་ བརྟན་པའི་ཆོ་ག་ཡེ་མི་དགོས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ།

了知上中下后，在欲求专注所缘时，无论体验何种境界都应知足，若行稳固仪轨则不会身体不适，且之后不会退失。若中等和下等不知足，以强力精进修习无所执著，且未行稳固仪轨，则会身体不适，且之后会退失。
应知根器利钝、闻法多少、以及上中下根基，会不定地出现渐次或顿时、上中下明晰程度的差别。若了知并具足八法后，以修习力而生起欲求专注所缘，则稳固仪轨由四法之力分为九种差别，若了知此则能断除过失、具足功德而后不退失。
其中四法是：上中下根基在欲求专注所缘时无不适、稍有不适、以及上中下根基在欲求专注无所缘时极为不适。九种差别是：上等三种、中等三种、下等三种。
其中上等三种是：欲求专注所缘时若完全无不适，则应昼夜六时随力修习；若该上等根基稍有不适，则应昼夜四时随力修习；若该上等根基极为不适且与所缘同时显现，则应知无需行稳固仪轨。
中等三种是：欲求专注所缘时若完全无不适，则应昼夜四时随力修习；若该中等根基稍有不适，则应昼夜二时随力修习；若该中等根基极为不适且与所缘同时显现，则应知完全无需行稳固仪轨。
由四法之力，下等根基三种是：若该下等根基在欲求专注所缘时完全无不适，则应昼夜二时随力修习；若该下等根基稍有不适，则应在早晨修习，持续二至三昼夜；若该下等根基极为不适且与所缘同时显现，则应知完全无需行稳固仪轨。

།སྐྱོན་སྤང་ཞིང་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ནི་ཁམས་མི་བདེ་བར་འགྱུར་བ་དང་། དམིགས་པ་མི་གསལ་བར་འགྱུར་བ་དང་། དམིགས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་རྣམས་སྤངས་ཤིང་ཡོན་ཏན་གསུམ་དང་ལྡན་ཏེ་ཁམས་མི་བདེ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་། དམིགས་ པ་མི་གསལ་བར་མི་འགྱུར་བ་དང་།དམིགས་པ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་བའོ། །དེ་བས་ན་མི་ཉམས་ཤིང་བརྟན་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པར་གྱུར་ནས་བརྟན་པའི་ཆོ་གས་བརྟན་པར་བྱས་པའི་དབང་གིས་ཕྱིས་དམིགས་པ་ལ་གཏད་དུ་འདོད་པ་དེ་ནི་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཞེས་བྱ་ སྟེ།ཞི་གནས་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་པ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཆོས་གསུམ་ཤེས་ཤིང་ལྡན་ན་ཞི་གནས་རྫོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཆོས་གསུམ་ནི་མུ་བཞིར་ཤེས་ཤིང་བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པ་དང་ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་པ་སྤང་བར་བྱ་བ་དང་། བསྒོམ་པ་ ཚོད་ཟིན་ཞིང་ཐུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་པའོ།།དེ་ལ་མུ་བཞིར་ཤེས་ཤིང་བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་ཉམས་མུ་བཞིར་འབྱུང་བར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། མུ་དང་པོ་ལ་ནི་དམིགས་པ་མི་གསལ་ལ་རྒོད་པ་ཡོད་པ་དང་། མུ་གཉིས་པ་ལ་ནི་དམིགས་པ་མི་གསལ་ལ་ རྒོད་པ་མེད་པ་དང་།མུ་གསུམ་པ་ལ་ནི་དམིགས་པ་འབྲིང་ཙམ་ལ་རྒོད་པ་ཡོད་པ་དང་། མུ་བཞི་པ་ནི་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་གསལ་ལ་རྒོད་པ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །མུ་དང་པོ་ནི་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་ཆུང་བའི་དུས་ན་འབྱུང་ངོ་། །མུ་གཉིས་པ་ནི་བྱིང་བ་ཤས་ཆེ་བའི་དུས་ན་འབྱུང་ངོ་། །མུ་གསུམ་ པ་ནི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ནུས་པ་འབྲིང་གི་དུས་ན་འབྱུང་ལ་ནུས་པ་ཆེ་བ་ཡིན་ན་ཡང་སྒོམ་སྙིང་མི་འདོད་པའི་དུས་ན་འབྱུང་ངོ་།།མུ་བཞི་པ་ནི་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡང་ནུས་པ་ཆེ་ལ། སྒོམ་སྙིང་འདོད་པའི་དུས་ན་འབྱུང་ངོ་། །བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པ་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་ཉམས་མུ་བཞིར་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་ འབྱུང་བར་ཤེས་ན་བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤུགས་ཀྱིས་ཤེས་པ་འབྱུང་སྟེ།དེ་ལ་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི་སེམས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན། བྱིང་རྒོད་གཉིས་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བ་བཏང་སྙོམས་དང་ལྡན་པ་ཡིན་པས། དེ་བས་ན་མུ་བཞི་པ་ལ་མི་ལྕོགས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཕྱོགས་དང་ མཐུན་པ་ཤས་ཆེ་བ་ཡིན་པས།མུ་གསུམ་པའི་དུས་སུ་རྩོལ་བ་བྱ་ཞིང་སྤང་བར་བྱའོ། །མུ་བཞི་པའི་དུས་སུ་ངང་ལ་མ་ཤོར་བར་བྱ་ཞིང་དེ་ལ་གུས་པར་བྱའོ།

断除过失并具足功德是：断除身体不适、所缘不明晰、所缘退失等过失，并具足三种功德，即不会身体不适、不会所缘不明晰、不会所缘退失。因此不会退失而得以稳固。
当生起欲求专注所缘，并以稳固仪轨而得稳固后，此后所生起的欲求专注所缘称为随顺止，但非圆满止。获得随顺止后，若了知并具足三法则成就圆满止。三法是：了知四边并了知取舍差别、具足止的六因并断除其违品、把握修习程度且非长时。
其中了知四边并了知取舍差别是：应知由于三摩地未圆满之力，心的状态会出现四边：第一边是所缘不明晰且有掉举；第二边是所缘不明晰但无掉举；第三边是所缘稍明且有掉举；第四边是所缘极为明晰且无掉举。
第一边在瑜伽行者心的力量微弱时生起；第二边在昏沉偏重时生起；第三边在心力中等时生起，即使心力强大但不欲修习时也会生起；第四边在心力强大且欲修习时生起。
了知取舍差别是：由于三摩地未圆满之力，心的状态会出现四边。若了知如是生起，则自然了知取舍差别。其中，未到地定三摩地的特征是心极为明晰，远离昏沉掉举二者，具足舍受。因此，第四边最为随顺未到地定三摩地，故于第三边时应精进断除；第四边时不应随之流失且应恭敬。

།ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་ཉམས་མུ་བཞིར་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་འབྱུང་བར་མི་ཤེས་ན། བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་ རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།།ཏིང་ངེ་འཛིན་མ་རྫོགས་པའི་དབང་གིས་སེམས་ཀྱི་ཉམས་མུ་བཞིར་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལྟར་འབྱུང་བར་ཤེས་ན་བླང་དོར་གྱི་བྱེ་བྲག་ཤུགས་ཀྱིས་ཤེས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལྟ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་པ་སྤོང་བ་ནི། ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་ མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ལ་སོགས་པའོ།།ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་ཤེས་པར་བྱས་ནས། རྒྱུད་ལ་ལྡན་པར་བྱ་ཞིང་། མི་མཐུན་པའི་ཡུལ་ན་གནས་པ་ལ་སོགས་པ་སྤང་བར་བྱའོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་མི་ལྡན་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་པ་མི་སྤང་བ་ནི། དོར་བར་བྱ་བའི་མུ་གསུམ་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་ཞིང་། དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་མུ་བཞི་ པ་ནི་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཞི་གནས་ཀྱི་རྒྱུ་དྲུག་དང་ལྡན་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་པ་སྤང་བ་ནི་དོར་བར་བྱའོ། །མུ་གསུམ་པ་ནི་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་མུ་བཞི་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མྱུར་དུ་ རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ།།སྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་ཅིང་ཐུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་གསུམ་ལས། རབ་ཀྱིས་ནི་ཉིན་གྱི་སུམ་ཆ་མཚན་གྱི་སུམ་ཆ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཉིན་གྱི་སུམ་ཆ་ནི་ཐུན་གསུམ་པའམ་བཞིར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མཚན་གྱི་སུམ་ཆ་ནི་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཁམས་འབྲིང་གིས་ ནི་ཉིན་གྱི་བཞི་ཆ་མཚན་གྱི་བཞི་ཆ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ།ཉིན་གྱི་བཞི་ཆ་ནི་ཐུན་བཞི་འམ་ལྔར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མཚན་གྱི་བཞི་ཆ་ནི་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །ཁམས་ཐ་མས་ནི་ཉིན་མཚན་གཅིག་གི་བཞི་ཆ་ཙམ་ལ། ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་དང་ཉིན་པར་ཐུན་བཞི་འམ་ལྔར་བསྒོམ་ པར་བྱའོ།།ཁམས་རབ་འབྲིང་ཐ་མ་དེས་ཕྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་མཐུ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ནས་ཉིན་གྱི་ཕྱེད་མཚན་གྱི་ཕྱེད་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཉིན་གྱི་ཕྱེད་ནི་ཉིན་པར་ཐུན་གསུམ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མཚན་གྱི་ཕྱེད་ནི་ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་དང་ཆ་སྨད་ལ་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །མི་བསྒོམ་པའི་དུས་ན་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། སྙིང་རྗེ་བསྒོམ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒོམ་པའི་རིམ་པ་ནས་འབྱུང་བ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་སྒོམ་པའི་ཚོད་ཟིན་ཅིང་ལུས་དང་སེམས་ལ་མི་གནོད་ཙམ་དུ་བསྒོམ་མོ།

由于三摩地未圆满之力，心的状态会出现四边。若不了知如是生起，则不能了知取舍差别，因此不能成就圆满三摩地。由于三摩地未圆满之力，心的状态会出现四边。若了知如是生起，则自然了知取舍差别，因此能迅速成就圆满三摩地。
具足止的六因并断除其违品是：止的六因即安住顺缘处等。了知止的六因后，应使自相续具足，并断除安住违缘处等。若不具足止的六因且不断除其违品，则多数生起应当舍弃的第三边，而应当接受的第四边仅在某些时候生起，因此不能成就圆满三摩地。若具足止的六因并断除其违品，则应舍弃的第三边仅在某些时候生起，而应当接受的第四边多数生起。因此能迅速成就圆满三摩地。
把握修习程度且非长时是：根据上中下三种根器，上等者应修习昼三分之一夜三分之一。昼三分之一应分三或四座修习，夜三分之一应在前夜后夜修习。中等者应修习昼四分之一夜四分之一，昼四分之一应分四或五座修习，夜四分之一应在前夜后夜修习。下等者应在一昼夜的四分之一时间内，于前夜后夜及白天分四或五座修习。
上中下根器者后来生起三摩地力时，应修习昼半夜半，昼半应分三座修习，夜半应在前夜后夜修习。不修习时也应了知诸法如幻，修习慈悲等应如修习次第所说般了知。非长时即把握修习程度，修习时不损害身心即可。

།སྒོམ་པའི་ཚོད་མ་ཟིན་ཅིང་ཐུན་རིང་ན་ནི་དོར་བར་བྱ་བའི་མུ་གསུམ་པོ་ནི་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་ལ། དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་བཞི་པ་ནི་གནས སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ།དེས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྫོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །སྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་ཅིང་ཐུན་རིང་པོ་མ་ཡིན་ན་ནི་དོར་བར་བྱ་བའི་མུ་གསུམ་པ་ནི་གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་འབྱུང་ལ། དང་དུ་བླང་བར་བྱ་བའི་མུ་བཞི་པ་ནི་ཕལ་ཆེར་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་བས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་ རོ།།དེ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མྱུར་དུ་རྫོགས་པར་འགྱུར་རོ། །མུ་བཞིར་ཤེས་ཤིང་བླང་དོར་བྱེ་བྲག་མཁས། །ཞི་གནས་རྒྱུ་དྲུག་མི་མཐུན་སྤངས་ལ་མཁས། །སྒོམ་པ་ཚོད་ཟིན་ཐུན་རིང་མིན་ལ་མཁས། །དེ་ལྟར་གང་ཤེས་ཏིང་འཛིན་རྫོགས་ལ་མཁས། །བདག་ནི་བློ་ལྡན་སྐྱེ་བོ་མ་ ལགས་ཀྱང་།།གདམས་ངག་བློ་ལ་བཞག་ནས་སེམས་ཉམས་བརྗོད། །སྐྱེ་བོ་མ་སྦྱངས་འདི་ལ་མོས་གྱུར་ན། །མཉམ་གཞག་གོང་མའི་ཁྱད་པར་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཤེས་རབ་རྣམ་གསུམ་དབང་གིས་བློ་ཡི་བྱི་དོར་བྱས། །བློ་ལྡན་སྐྱེ་བོ་འདི་ལ་མ་དད་གྱུར་ན་འང་། །མི་མཁས་དབང་གིས་བློ་ལྡན་ཡིད་མི་དབབ། །གཞན་ཕན་མ་འདྲེས་བློ་ཡིས་བརྩམས་ པས་ཉེས་པ་མེད།།བདག་གིས་ཤིན་ཏུ་དང་བའི་སྒོ་ནས་འདི་བརྩམས་པས། །སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལུང་དང་རིགས་པའི་དོན་རྟོགས་ནས། །ལམ་གྱི་རིམ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བགྲོད་ནས་མཐར་ཕྱིན་ཏེ། །མི་རྟོག་དང་ལས་ཐུགས་རྗེ་རྒྱུན་བཞིན་འབྱུང་བར་ཤོག་།སེམས་ཀྱི་ཉམས་ཅུང་ཟད་ཙམ་ཞིག་མདོར་བསྡུས་ནས་བརྗོད་པ་རྫོགས་སོ།




我将为您翻译这段藏文。以下是完整的中文翻译：
如果修行时把握不好程度而且时间过长，那么应当舍弃的三种情况大多会出现，而应当接受的第四种情况只会在某些时候出现，因此不能圆满获得禅定。如果修行时把握好程度且时间不会太长，那么应当舍弃的三种情况只会在某些时候出现，而应当接受的第四种情况则会经常出现，因此能够迅速圆满获得禅定。
如此了知并精进修持，就能迅速圆满获得禅定。善知四种情况，精通取舍之别，精通止观六因及断除违缘，精通把握修行程度且不过长，如此了知者即精通圆满禅定。
虽然我不是具有智慧的人，但是将教言记在心中后述说心的体验。如果未经训练的人对此生起信心，将获得更高层次的禅定。
以三种智慧之力净化心意，即使智者对此不生信心，也不会因无知而使智者失望。以无杂染利他之心撰写则无过失。
我以极其清净的心撰写此文，愿一切众生通达经教与理论的意义，如理趋入道次第并圆满完成，愿无分别智慧与大悲心如流水般相续不断。
略述心的些许体验圆满完毕。


